interview Volkskrant

Dit interview (door Daniela Hooghiemstra) verscheen in de Volkskrant op 24 maart 2017

Singer-songwriter, journalist en schrijver Aafke Romeijn is een paradox in persoon. Vrouwelijk en mannelijk, beschouwend en radicaal, cerebraal en sensitief. Haar gezin heeft haar rustiger gemaakt, zegt ze, maar haar dadendrang is des te groter. Onlangs verscheen haar nieuwe ep, Versplintering op rechts.

Wat heb je van je moeder geleerd?

‘Zappen als vrouwen in reclames de afwas doen. Zij is een typische jarentachtigfeminist. Vrouwen in haar familie hebben generaties lang gefrustreerd op Brabantse boerderijen gezeten. Zij wilde dat patroon doorbreken, maar als orkestdirigent had ze aanvankelijk moeite om haar weg te vinden. Orkesten wilden geen vrouw.’

lees verder op blendle (€)

Interview + voorpublicatie Vrij Nederland

Dit interview verscheen in Vrij Nederland op 10 maart 2017

TIJDENS MIJN STUDIE NEDERLANDS HEB IK ME VERDIEPT in het modernisme van de jaren twintig en dertig. De populairste modernistische stroming was het Verwaterd Naturalisme, vol huiselijke tafereeltjes en beslommeringen. Het meest individuele van het individuele, zonder rekenschap te geven van positie in de maatschappij. Escapistische literatuur, die hordes mensen aan het lezen bracht.

Het was mainstream modernisme, en het voerde met gemak de boventoon terwijl de fascisten in Duitsland terrein wonnen. Er bekroop me iets, irritatie: hallo! Fascisten in Duitsland, hallo! Was dit de gangbare literatuur?

Die irritatie geldt ook voor de literatuur van vandaag en wordt heviger nu ik ouder word. Eerst verba­zing, dan weer die irritatie: ‘Wat? Weer zo’n boek?’ Ik ben nu 30, maar toen ik 16 was, schreef ik ook heel veel over mezelf. Toen ik 26 was nog, trouwens, en uitgeve­rijen en redacteuren vonden het te gek: ‘Je kunt zo leuk schrijven over je winkelverslaving, Aafke!’ Boeken zijn vaak even grachtengordel als de uitgeverijen.

Ik wilde eigenlijk eerst mijn debuutroman af hebben, voor ik hier een mening over gaf. Maar ja, dacht ik, dan moet ik nog een jaar mijn bek houden. En daar had ik geen zin in. Ik heb altijd een grote bek over dingen, dus ook over engagement in de literatuur. De laatste vijf jaar vind ik het steeds moeilijker om oogkleppen op te doen en alleen verwaterd naturalistisch over mezelf te schrijven. De politieke tijd waarin we zitten… Wat er nu gebeurt, is zo absurd dat je hoe dan ook boos moet zijn. Kijk, als je nu nog niet denkt: what the fuck is er aan de hand?, dan is engagement sowieso niks voor jou.

lees verder op blendle (€)

De boze witte man

Dit essay verscheen in One World op 3 maart 2017

De boze witte man heeft in Amerika de verkiezingen gewonnen. Hij is definitief aan de macht. Of liever gezegd: meer dan ooit. Hij verscheen in de vorm van een oranje uitgeslagen twittertornado, en heeft in zijn korte regeerperiode al meer kapotgemaakt dan menig president in een ambtstermijn heeft weten op te bouwen. Tijdens de campagnes klonk overal het adagium: ‘Trump de campaigner is niet dezelfde als Trump de president. Laten we nou eerst maar afwachten, laten we hem een kans geven.’

In Nederland staan we op het punt dezelfde fout te maken. Wilders krijgt met de minste tv-optredens en interviews verreweg de meeste aandacht tijdens de verkiezingscampagne, en ondanks dat zijn verkiezingsprogramma het talige equivalent is van alles in één beweging van tafel vegen, lijken veel mensen op hem te gaan stemmen. Dat is een bevreemdende gewaarwording: ik ken in mijn directe omgeving (zowel on- als offl ine) niemand die op hem stemt. Wie is dan toch die boze witte man die wél op Wilders stemt, en wat moet ik met hem?

 

Lees hier verder! →

Nieuwe EP + Releaseshow 9 maart Tivoli

Om te vieren dat op 8 maart mijn nieuwe EP (Versplintering Op Rechts) uitkomt, én om zoveel mogelijk mensen na te laten denken over wat ze met hun stem doen, organiseren we op 9 maart in samenwerking met de Universiteit Utrecht een groot verkiezingsfestival in Tivoli/Vredenburg: U VOTE. 

Tijdens het festival speel ik natuurlijk mijn nieuwe EP, maar ik neem een hoop interessante gasten mee. Wiskundige Ionica Smeets vertelt hoe de regering eruit zou zien als we een ander kiesstelsel zouden hebben, schrijver Emma Curvers duidt de gevaarlijkste groep kiezers (50+) aan de hand van vakantiefoto’s van haar moeder, en Carmen Felix en Tofik Dibi van De Gladiool doen een (ongetwijfeld hilarische) liveblog.

Kom dus allen! Zou ik heel gezellig vinden!

Meer info vind je hierrrrrzo.

Tourdata met Sef

Goed nieuws! In april ga ik mee op tour met Sef. Hij brengt zijn nieuwe album Excusez Moi uit, waar ik nog een mopje op heb meegezongen, en we trekken gezamenlijk het land door. Ikzelf breng materiaal van mijn nieuwe EP Versplintering Op Rechts, die op 8 maart uitkomt. Ik heb er superveel zin in! Hou mijn site in de gaten, want er komen nog meer (speciale) shows aan rondom de release van mijn EP.

16 april – Paard van Troje, Den Haag

22 april – Tolhuistuin, Amsterdam

 

Synthesizers en politiek

Deze recensie van Versplintering Op Rechts (door Jacob Haagsma) verscheen in de Leeuwarder Courant op 18 februari 2017

De singer-songwriter van vandaag de dag hoeft zich voor de begeleiding van de getergde zielenroerselen niet meer te beperken tot piano of gitaar. Dik veertig jaar na de eerste hits van Kraftwerk spelen synthesizers en overige elektronica ook in die hoek hun partijtje mee, net als in indiekringen trouwens.

Aafke Romeijn geeft ruim baan aan zulke spullen. Ook los daarvan is ze een uiterst interessante figuur: conservatoriumststudente (compositie), lerares Nederlands, opgegroeid met harp en piano, journaliste, columniste, romanschrijfster, lang niet bang om haar mening te ventileren op krantenpapier of de sociale media. Versplintering op rechts heet haar komende ep, met het oog op de verkiezingen uiteraard. Steeds messcherp verwoord.

lees verder op Blendle (€)

Het #steurdebat in gifjes

When je partijnaam een beetje lijkt op bReeZahTaAl uit 2002.

 

“Okee, okee, sorry, Mark.”

Lees hier verder! →

Tour februari 2017

Noorderslag zit erop, maar we knallen meteen door! Voordat ik weer groots ga uitpakken, ga ik een aantal shows doen in een bijzondere duo-setting, met Bram. We zullen oud en nieuw materiaal brengen, vermengd met live beats, synths, gedichten, en nog veel meer. Komt allen!

30 jan – Bar Bukowski, Amsterdam (solo)
17 feb – Asteriks, Leeuwarden (met Sväva)
19 feb – Luxor Live, Arnhem (met Sväva)
24 feb – Naturalis, Leiden

En alvast voor de mensen in die Heimat: op 13 mei staan we in Overasselt! <3

Voor meer informatie: check hier!

(foto: Andreas Terlaak voor NRC Handelsblad)

Interview Vara-gids

Dit interview (door Joey Huisman) verscheen in de VARA-gids op 10 januari 2017.

Bram Voor jou is de televisie een soort behang.

Aafke Klopt, ik heb een televisie gekocht toen ik op m’n 17de op kamers ging, en die is nooit meer uitgegaan.

Bram Jij kan ook gerust een programma kijken terwijl je ondertussen op Twitter zit en aan het schrijven bent. Dat lukt mij niet, dan moet ik echt met mijn rug naar de tv gaan zitten.

Aafke Er zijn een aantal dingen die leuk zijn met Twitter erbij, zoals Ik vertrek of Boer zoekt vrouw. Maar zeker ook de verkiezingsnachten, als de uitslagen binnenkomen, want dan is iedereen aan het kijken. En het is vaak zo ongemakkelijk, daar kan je verschrikkelijk goede tweets over schrijven. Dus ik kijk vooral nieuws en ook veel realityshows.

Bram Die zie ik liever niet. Ik vind realityshows heel irritant. Ze zijn wel boeiend, maar dan om op een soort analytische manier te bekijken. Utopia en Get the fuck out of my house vind ik heel interessant. En vooral Utopia, omdat dat mijn ideologie bevestigt. Als je doet alsof je een nieuwe samenleving gaat stichten in een ­televisieformat, dan merk je dat er exact dezelfde samenleving komt als degene die je al hebt. En bij Get the fuck out of my house ook, daar zetten ze heel bewust mensen uit verschillende sociale contexten bij elkaar, wetende dat die gaan clashen. Endie achtergrond wordt helemaal weggefilterd, omdat ze samen in een huis zitten. Heel sadistische televisie. Interessant, maar ik hoef het echt niet elke dag te zien.

lees verder op Blendle (€)

Asokrant Telegraaf

Vandaag kopt de Telegraaf op de voorpagina: “Asielhopper-invasie”. Het is het zoveelste neologisme dat de krant introduceert door een woord of voorzetsel met negatieve connotatie voor of achter “asiel” te plakken. Telt u maar even mee met de koppen van de afgelopen week. 7 januari: “asielhopper-invasie”, “kansloze asielplaag”. 4 januari: “aso-asielzoekers”, “asielmachine”. 3 januari: “asieltuig”. En net voor de jaarwisseling was er nog een creatieve variant: de “asielaso”.





De koppen staan steevast boven artikelen over asielzoekers uit Algerije en Marokko. Asielzoekers die in Nederland weinig kans maken op een verblijfsvergunning, en daarom – zo redeneert De Telegraaf – maar beter meteen weer uitgezet kunnen worden, voordat ze hier rottigheid gaan uithalen. Over de inhoud van de artikelen wil ik het vandaag niet hebben, het gaat me puur om de woorden die de Telegraaf kiest om erboven te zetten. Framing zit namelijk niet alleen in het verstrekken van gekleurde of onjuiste informatie, maar ook in woordkeuze.

Lees hier verder! →