Releaseshow M: 31 MEI >>> EKKO UTRECHT

Het is zover! M is af en wordt gepresenteerd op 31 mei in EKKO (Utrecht).

Kaartjes zijn €12,- en hierrrrrrrrrrr te koop. Wees er snel bij, is het advies!

Het wordt een bijzondere avond, dat kan ik je wel vertellen. Nieuwe nummers, nieuwe setup, bijzondere gasten!

Nieuw nummer: Een Heel Klein Beetje Oorlog

Toen ik het nummer van Noordkaap voor het eerst hoorde was ik net begonnen met het schrijven van mijn roman Concept M, dat gaat over een meisje dat langzaam radicaliseert en besluit een bomaanslag te plegen. Een heel klein beetje oorlog gaat over dat het soms beter is om iets flink te laten ontploffen, om daarna weer op te kunnen bouwen. Stijn Meuris, de zanger van Noordkaap, zingt hier over zijn relatie, maar de metaforen die hij gebruikt passen zo goed bij mijn boek dat ik wel iets met het nummer moest doen. Ik heb het – geheel in lijn met de tekst – helemaal afgebroken en opnieuw weer in elkaar gestoken.

 

 

Of luister ‘m hier op Spotify!

Nieuwe single: Ze Zeggen

In mei komt mijn nieuwe album uit, M, en nu is er alvast de eerste single: Ze Zeggen. Over hoe irritant het is wanneer iedereen zich met je bemoeit. Luister ‘m op Spotify of elders, en laat me weten wat je ervan vindt!

Nieuwe clip: GOEROE

Een paar maanden geleden (of eigenlijk: vorige zomer alweer) vroeg Fokko (die ken je misschien nog wel van Want Want) of we samen een nummer konden maken. Nederlandstalige skatepunk: kom maar bij mama! We schreven Goeroe, geïnspireerd door de Netflixserie Wild Wild Country (aanradertje, over Baghwan), en onze instagramfeed vol generatiegenoten die zichzelf gaan lopen te vinden in Thailand.

Nu is er de clip, gemaakt door de vrouwen van Glitterstudio. Ga mee naar een dystopisch zwemparadijs!

Vrijheidscolleges

Ontzettend fijn nieuws! Ik ben dit jaar één van de sprekers die Vrijheidscolleges gaan geven in het kader van 4&5 mei. Een grote eer.
 
Vrijheid is een thema waar ik me vaak druk over maak, doorgaans op politiek en emancipatoir vlak. Het is ontzettend fijn de kans te krijgen die materie uit te diepen en er een serie lezingen over te mogen geven.
Mijn collegereeks gaat over Europa.
Als het woord Europa valt, begint men al snel over de knellende bureaucratie van de Europese Unie, onbegrijpelijke regeltjes, humanitaire drama’s langs de grenzen van het continent, en pogingen om te ontsnappen aan het collectief, zoals Brexit. Het lijkt wel of Europa een gemeenschap is geworden om je aan te ontworstelen of om moreel afstand van te nemen. Maar wat zou Europa kunnen betekenen voor onze individuele en collectieve vrijheid? Met de Europese verkiezingen in het vooruitzicht buigt Aafke Romeijn zich over de vraag of Europa een imaginaire gevangenis is, of de sleutel tot een vrijere wereld.
 
Je kunt mijn colleges door het hele land komen bijwonen:
 
2 april – TivoliVredenburg, Utrecht
8 april – ArteZ Hogeschool, Zwolle
15 april – Bibliotheek Escamp, Den Haag
16 april – De Nieuwe School, Tilburg
28 april – Groninger Forum, Groningen
5 mei – Bevrijdingsfestival Vlissingen
5 mei – Bevrijdingsfestival Amsterdam

Craaaazy weekend: recap

Duuuus een maand of drie geleden brak ineens lichte paniek uit. Het weekend van Winternachten Festival (waar ik writer in residence zou zijn) bleek hetzelfde weekend als Eurosonic/Noorderslag (waar ik elk jaar een vol programma aan shows en panels heb)… echt, het zweet brak me uit. Na veel puzzelen lukte het om alles om elkaar heen te plannen, en met een strak reisschema tussen Den Haag en Groningen (en af en toe ook thuis in Utrecht) in totaal 12 programma-onderdelen af te werken in 3 dagen.

Dat betekende: 1500 kilometer, weinig slaap, maar een weekend om nooit te vergeten.

RECAAAAAPPPP!!! Lees hier verder! →

Vrouwen in de Top 2000 (pt. 2)

Dit artikel verscheen o.a. op Joop

Ronald Molendijk. Ik had helemaal geen zin om er iets over te schrijven, maar nu “the gift that keeps on giving” bezig blijft, kan ik er toch niet onderuit.

Voor wie het gemist heeft (bless you: je kunt ook gewoon stoppen met lezen en je bloeddruk op peil houden): Ronald Molendijk is muziekdeskundoloog die regelmatig in RTL Boulevard een vol kwartier krijgt om leeg te lopen over zaken waar hij een mening over heeft.

Deze week liet hij zich horen vanwege alle gedoe rondom het aantal vrouwen in de Top2000. “Maar”, zei Ronald, “Vrouwen maken nu eenmaal minder snel goede muziek.”

Goed, ik dacht: ik ga niet herhalen wat ik al ettelijke malen heb uitgelegd, namelijk dat vrouwen niet minder goed zijn in het maken van muziek dan mannen, maar dat er in de keten die leidt van hobby naar succes en erkenning een flink aantal hobbels zitten waardoor er minder vrouwen de top bereiken. I’ll let this one slide. Wie neemt Ronald Molendijk immers serieus?

Maar dan wordt het donderdag, en mag Ronald Molendijk wéér aanschuiven bij Boulevard, ditmaal om te reageren op alle ophef die hij met zijn opmerkingen heeft veroorzaakt. En dan met name op Tim Knol, die zich (voor de zoveelste keer, waarvoor dank!) op twitter heeft uitgesproken tegen ongelijkheid en hypocrisie binnen de muziekbiz. “Het enige dat ik weet over Tim Knol is dat het een vrouw is, dus ik kan me voorstellen dat hij beledigd is,” zegt Ronald. Ik moet even terugspoelen om het goed te horen, maar hij zegt het echt, en kijkt erbij alsof hij zojuist een goede grap heeft gemaakt en probeert om er zelf niet om te lachen. En dan besluit ik dat ik er TOCH iets over ga zeggen. Lees hier verder! →

2018 in gifjes!

Het was een jaartje hoor. Er waren supermooie dingen, zoals dat mijn peuter opeens ging praten en mijn debuutroman uitkwam, en dingen die ronduit kut waren, zoals dat mijn beste vriendin ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Ik heb dit jaar ontzettend veel geleerd, van het stekken van vetplantjes tot aan meezingen van het gehele oeuvre van Miles Davis (de enige muziek waar Rudi rustig van wordt in de auto). Om het jaar in stijl af te sluiten hier een overzicht in gifjes!

 

In februari verbouwden we ons appartement en zaten we wekenlang zonder wc en badkamer.

 

In april kwam eindelijk mijn debuutroman uit (ik zeg eindelijk omdat mijn zesjarige ik voor haar tiende gedebuteerd wilde zijn).

Lees hier verder! →

Vrouwen in de Top2000 (pt. 1)

Dit artikel verscheen in Trouw

De stembussen zijn gesloten, de Top 2000 verkozen. De winnaar is geen verrassing, en inmiddels is het ook geen verrassing meer dat er maar weinig vrouwen in de lijst staan. Onlangs deed ik via Twitter een oproepje om daar eens verandering in te brengen. De weerzin die mijn tweet opriep resulteerde in een dagenlange stroom reacties die het midden hield tussen verbazing, kritiek en blinde vrouwenhaat.

Het verbaast me niet: muziek is een emotioneel product, waar men liever geen politiek van maakt. Maar dat alleen smaak telt – zoals Twitter me wilde doen geloven – is onzin. Als lobbyist houd ik me al een aantal jaar intensief bezig met de positie van vrouwen in de muziekindustrie, en onderzoek wijst keer op keer uit dat vrouwen op vrijwel elk niveau ondervertegenwoordigd zijn.

Lees hier verder! →

Beste boeken in 2018

Eindejaarslijstjes! Dol op. In 2018 vond ik na jaren van veel te weinig lezen eindelijk het kinderlijke plezier in lezen terug dat ik ergens tijdens mijn studie Nederlands was kwijtgeraakt. Bram wees me erop dat ik als schrijver toch op z’n minst soms een boek moet lezen om input te krijgen – het zou ook heel raar zijn om componist te zijn zonder ooit muziek gehoord te hebben. Dus maakte ik een leeslijst en een planning, en begon eraan alsof het werk was. Binnen een week was ik weer verslaafd.

Ik heb dit jaar veel poëzie gelezen, maar ook best een flink aantal romans en non-fictiewerken. Ik maak hier een lijstje van de beste boeken die ik dit jaar heb gelezen. Dat zijn dus niet noodzakelijk boeken die dit jaar uitkwamen, maar wel mijn favorieten van dit jaar!

 

We Need To Talk About Kevin (Lionel Shriver, 2003)

Man, dit is het beste én deprimerendste boek dat ik in lange tijd heb gelezen. Het verhaal van een moeder wier zoon een school shooter is. Ze kijkt terug op zijn jeugd, vanaf het moment dat zij en haar man besloten een kind te nemen. Shriver beschrijft in wervelende zinnen die je meesleuren het verhaal in, en ze laat niet los. Psychologische romans staan doorgaans niet bovenaan in mijn top 3, maar de dynamiek tussen Kevin en zijn moeder is bloedstollend. Hij is een verschrikkelijk kind, zo’n type dat je doorgaans in horrorfilms tegenkomt, op iedere pagina vraag je je af wat hij nu in godesnaam weer gaat verzinnen om zijn moeder te tergen. Zij is niet het clichématige slachtoffer, maar een vrouw die niet voor het moederschap geschikt is, en zich daar langzaam van bewust wordt. Je blijft je als lezer maar afvragen waar het verkeerd gaat – een boek als een achtbaan.

 

 

A Room Of One’s Own (Virginia Woolf, 1929)

Ik besloot dit jaar om meteen maar een zooitje feministische klassiekers te lezen, en dan niet alleen om in twitterdiscussies met quootjes te kunnen strooien (maar het is natuurlijk wel mooi meegenomen). Dit essay van Virginia Woolf maakte indruk omdat het enerzijds een prachtig tijdsbeeld geeft van de vrouwenkwestie anno 1929 (“We hebben pas net kiesrecht!”), tegelijkertijd is het verontrustend actueel (“Veel mensen zeggen dat het feminisme af is omdat vrouwen nu kiesrecht hebben, maar er is nog veel te doen.”). De link tussen de werking van het kapitalisme en de positie van de vrouw (onafhankelijkheid kost nou eenmaal geld) is nog steeds verfrissend.

 

Lees hier verder! →