Save the date: Godzilla

Eindelijk kan ik mijn lockdownproject aankondigen! Op 27 november om 20:00 geef ik een online liveshow. En niet zomaar eentje, maar een show vanuit een droomwereld ontworpen door de lichtmeesters van Blauwe Uur. Ik speel nieuwe nummers, gebaseerd op de gedichten en teksten uit mijn bundel Leegstand, met een speciale gastrol voor niemand minder dan Godzilla.

Ik heb hier zoveel zin in! Eindelijk iets nieuws laten zien, dat zonder de lockdown nooit bestaan zou hebben.

En dat doe ik natuurlijk niet alleen! Ik speel samen met Bram Ieven en Hidde Roorda. Projecties en grafische vormgeving door Michiel Schuurman. Geluid door Erik Spanjers. En camerawerk en regie van Basnetron. Productie door Amy Heineman. Management door Steijn Koeijvoets. Locatie: Theater Kikker. Boekingen: Ties Timmers (NL), Griet De Blende (BE).

DUS: Save the date!

27 november 20:00

Kijken kan hier: https://www.facebook.com/DitisAafkeRomeijn/

Tot dan!

show Antwerpen verplaatst

Ik heb vaak een grote mond over dingen, en daarmee heb ik ook een beetje een voorbeeldfunctie. Daarom, en omdat ik corona serieus neem, heb ik de beslissing moeten nemen om mijn show morgen in De Studio in Antwerpen te verplaatsen. Bram en ik zijn namelijk behoorlijk verkouden, en we kunnen ons pas maandag laten testen op corona. We willen natuurlijk niemand besmetten, en nemen daarom het zekere voor het onzekere.

We balen hier natuurlijk heel erg van, het zou onze laatste show worden voordat ook België in gedeeltelijke lockdown gaat, en we hadden er veel zin in. De show wordt verplaatst naar het voorjaar, hopelijk mogen en kunnen we dan weer voor publiek spelen.

Nogmaals: veel excuses, let op jezelf en anderen, en hopelijk tot snel!

x

Aafke

Meeveren

Net als bij de miljoenennota was er maandag natuurlijk alweer van alles uitgelekt. Zogenaamd “vervelend”, maar ik weet zeker dat het kabinet die lekkages zelf ensceneert om alvast een deel van de schok weg te nemen, zodat er op dinsdagavond na de persconferentie geen rellen uitbreken. Dus was het niet eens zo spannend gisteravond. De horeca weer dicht, zalen maximaal 30 bezoekers, de hele rataplan. En hoewel we het allemaal zagen aankomen, en de maatregelen niet meer dan logisch zijn (in mijn ogen dan), toch is het weer slikken.

Ik verkeer in de gepriviligeerde omstandigheid dat ik relatief weinig zorgen heb. Ik ben de komende maanden sowieso nog een boek aan het schrijven, een bezigheid die zich perfect leent voor lockdowns. En daarna? Dat zien we dan wel weer. Maar ik maak me zorgen over mijn sector, de cultuurbusiness. Want zoals het er nu uitziet kunnen zalen pas weer meer dan 60 mensen ontvangen op het moment dat er een vaccin is en iedereen is ingeënt. Ik ben geen deskundige, maar ik durf toch te speculeren dat dat nog wel een jaartje gaat duren.

En dan? Nou, voorlopig zullen de theaters sluiten. Ga maar na: met maar 30 betalende bezoekers en geen baromzet draait iedere productie verlies. Gaat er een noodpakket zijn vanuit de overheid, of zeggen die: “Ja maar je HOEFT niet dicht”? Ik vrees het laatste. Dan zullen er een hoop zalen en festivals omvallen, en die gaan niet zomaar terugkomen.

En dan zijn er nog de bands, de theatergezelschappen, de orkesten. Hoe overbruggen die een jaar? Hoe zorgen musici dat ze in vorm blijven én dat ze te eten hebben? Een professionele carrière zet je niet zomaar een jaar stil om in een callcenter te gaan werken…

Ondertussen staan de sociale media vol met horrorverhalen uit de zorg, met de mededeling: niet klagen, COVID is erger dan een paar maandjes lockdown. En dat klopt. Maar het een sluit het ander niet uit. Soms vergeten we dat je én voor strenge maatregelen kunt zijn omdat je ziet dat die nodig zijn, én tegelijkertijd oog kunt hebben voor de menselijke en maatschappelijke drama’s die zich ondertussen voltrekken. Volgens mij is dat wat we moeten doen. Meeveren (veranderen kun je de omstandigheden toch niet), accepteren (het is nu eenmaal nodig) en oog voor elkaar houden. Geen wedstrijd in leed ontketenen: we hebben het allemaal moeilijk, op kleine en grote manieren. Zorg voor elkaar, bied troost, en zorg ondertussen ook een beetje voor jezelf. 

Tweede Golf

De rek is eruit.

Woensdagavond stond ik in de regen bij de bushalte te wachten. Naast mij, meer dan anderhalve meter verder, zat een meisje met bruine krullen. Toen ik aankwam was ze aan het praten met een donkere jongen met een petje op en een joint tussen zijn vingers. Het rook naar vroeger. Ze kenden elkaar duidelijk pas net, dat merkte je aan het voorzichtige aftasten dat bij spontane ontmoetingen hoort.
‘Vind je het erg dat ik een jointje rook?’
‘Nee joh,’ antwoordde het meisje. ‘Weet je waarom ik naar huis ga? Omdat ik dan lekker jointje kan klappen, snap je?’
De jongen gooit zijn armen in de lucht. ‘Niet! Wij zijn soulmates, man. Welke bus neem je?’
‘Lijn acht, naar Lunetten.’
’Niet waar, ik ook! Dit is mijn dag, man!’
Als ik mijn eigen bus naar huis in stap – lijn 74 – vraag ik me af hoe het kan dat dit tafereeltje me ontroert. Het moet ermee te maken hebben dat ik al zo lang geen getuige meer ben geweest van een ontmoeting tussen vreemden. We zijn inmiddels perfect getraind de vreemde ander met een boog te ontlopen, we komen niet meer in de kroeg om aan de bar aan de praat te raken met iemand die je nieuwe beste vriend van de avond blijkt te zijn, we zien in vreemden geen mogelijkheden meer, alleen nog potentiële besmetting.
En dat is het. Niet dat ik voorheen zo vaak in de kroeg kwam. Sterker nog, ik heb het idee dat ik die tijd achter me had gelaten. Maar nu ik erover nadenk: ik sprak mijn portie vreemden na mijn concerten aan de merchtafel wanneer ze een handtekening kwamen halen. Mijn vreemden waren de technici waarmee ik na de soundcheck nog even snel een bak chinees naar binnen schoof. De organisatoren van literaire festivals waarmee ik na afloop bleef kletsen. We hebben onze onbekenden nodig. Mijn kring van bekenden is overzichtelijk, waardevol en warm en zorgt ervoor dat ik niet eenzaam ben, maar blijkbaar bestaat er toch een behoefte aan contact leggen met vreemden. Het vervult me met weemoed naar een tijd die niet meer terugkomt. Het doet de vraag rijzen wat menselijkheid inhoudt.

Lees hier verder! →

Aafkes Boekentips

Ik lees veel en vaak en graag, en geef je graag leestips. Hier de beste boeken die ik de afgelopen maand las!

1. De Knetterende Schedels – Roger Van de Velde
Deze roman is eigenlijk een serie heel korte verhalen die Van de Velde schreef toen hij “in het asiel” zat. Het hele begrip “in het asiel” zitten had in de jaren zestig niks te maken met vluchtelingen, en alles met criminelen waarmee de overheid geen raad wist omdat ze psychiatrische problemen hadden. Van de Velde belandde er toen hij – verslaafd aan pijnstillers – doktersrecepten had vervalst, en overleed zes jaar later aan diezelfde verslaving. In zijn verhalen geeft Van de Velde steeds een heel korte anekdote over een medebewoner, de een nog bizarder dan de ander, maar allemaal met veel liefde, empathie en vooral met virtuoos taalgebruik opgetekend. Het leest als One Flew Over The Cuckoo’s Nest. Van de Velde is nogal in de vergetelheid geraakt, en ik ben heel blij dat deze heruitgave er is gekomen. Een prachtig portret van de psychiatrie.

2. Diaries – Eva Hesse
Eva Hesse was beeldend kunstenares, en stierf in 1970, veel te jong, aan een hersentumor. Ze woonde en werkte in New York, waar ze goed bevriend was met veel andere – bekendere – abstracte kunstenaars, zoals Sol Lewitt. Zelf lukte het haar pas kort voor haar dood om een prominente plaats in te nemen in de New Yorkse scene, en ze werd uiteindelijk vooral na haar dood bekend – maar ook weer vergeten. Zonde. Ze maakte prachtige abstracte objecten, die een organisch element introduceerden tussen de vaak cerebrale minimalistische werken van haar mannelijke collega’s. In haar dagboeken doet Hesse uitgebreid verslag van haar obsessieve werklust, haar vele twijfels en depressies, en ook van de problematische relatie die ze met haar man had. Voor iedereen die iets wil maken en daar wel eens over twijfelt: je gaat veel troost en herkenning vinden in Hesses dagboeken.

3. Het jaar van magisch denken – Joan Didion
In 2004 overlijdt na een huwelijk van bijna 40 jaar de echtgenoot van schrijfster Joan Didion. In dit boek beschrijft ze op meeslepende, ontroerende maar ook op magische wijze luchtige wijze het eerste jaar na zijn dood. Soms verdrinkt ze in herinneringen, soms in eindeloos onderzoek naar hoe hij nou precies dood is gegaan, of hoe andere culturen omgaan met rouw. Maar steeds blijft ze verder gaan, verder glijden in de tijd. Ik zou dit boek aan iedereen willen geven die ooit, lang geleden of recent, iemand verloren is. Ik ga het zelf op een dag ook vast nog nodig hebben, tot die tijd bewaar ik het en ben ik blij te weten dat het bestaat.

“Mijn angstknop staat altijd aan”

In de 3FM-podcast De Koffer Van Kevin praat ik over paniekaanvallen, en welke kunst de meeste indruk op mij maakte. Luisteren kan hier!

Flashback: Je Doet Je Best Maar

Vandaag blik ik terug op Je Doet Je Best Maar, mijn derde album, dat in februari 2016 verscheen. Het was een gekke tijd. Ik schreef de nummers allemaal in de zorgeloze zomer van 2015, en ik herinner me de eindeloze zomeravonden dat de zon nog scheen en ik lekker met een sigaretje en een biertje (en ok, ook wel eens een jointje) op ons balkon zat, en mijn gedachten de vrije loop liet. De nummers ontstonden in vrije associatie, en ik werkte ze uit in mijn spiksplinternieuwe studio aan de overkant van de straat. Ik had net mijn eerste synthesizer gekocht (een Prophet 08 van Dave Smith), en moest me enorm verdiepen in de complexe geluidsstructuren en synthese. Het was het allemaal waard.

Toen de nummers af waren, in het najaar, werd ik zwanger. Niet geheel onverwacht, maar wat wél onverwacht was, was dat ik de eerste drie maanden doodziek zou zijn. Ik kotste de maag uit mijn lijf van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, viel kilo’s af en kwam al snel in een hevige depressie terecht, die zo heftig was dat we een lang geplande reis door Amerika cancelden en ik maandenlang thuis zat. Aan het album werken was opeens een stuk minder belangrijk.

In de vierde maand van mijn zwangerschap begon ik me langzaam weer wat beter te voelen, en krabbelde ik overeind. Ondanks dat mijn lichaam opeens veranderd was in een boot waarvan ik niet wist of en hoe lang hij nog zou drijven, dook ik weer de studio in. Zingen was opeens anders, mijn stem werd zwaarder – maar dat was stiekem best een interessante ontwikkeling. Toen het album af was en we gingen releasen in februari 2016 was ik inmiddels al flink zwanger. Bas Kosters ontwierp outfits voor me waarin mijn buik lekker naar voren kwam (letterlijk en figuurlijk), en ik heb met ontzettend veel plezier en trots staan zingen met mijn blote toeter.

De tour rondom het album hebben we uiteindelijk in twee delen gesplitst: een aantal shows tot net voordat ik zou gaan bevallen, en een aantal shows daarna. Het was echt heel bizar te merken hoe makkelijk de tweede helft van mijn zwangerschap ging, en de laatste show speelde ik 4 weken voor mijn bevalling. Lang rechtop staan was te vermoeiend, dus speelden we zittend, maar zingen was echt THE BOMB met zo’n enorme pens. Net alsof je er zes klankkasten gratis bij krijgt!

Omdat mijn leven tussen het schrijven van de nummers van Je Doet Je Best Maar en het touren met het album zo totaal veranderde, blijft dit een heel bijzonder album. Mijn lievelingsnummers zijn de drie nummers die een politieke lading hebben: Blokken, Haider en Man Met Een Agenda. Ik had tot dan toe nog niet over politieke thema’s geschreven, en durfde dat eigenlijk nog niet goed, en vond er uiteindelijk een vorm voor: ik bedacht 3 personages die ik aan het woord liet. In Blokken is dat iemand die in de bijstand zit en door de formulieren en regels het bos niet meer ziet, in Man Met Een Agenda is het Joris Voorhoeve die zich moet verantwoorden over wat er in Srebrenica is gebeurd, en in Haider is het… Jörg Haider, natuurlijk.

Luisteren kan hier!

Zenuwen

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met concerten geven. Dat wil zeggen: in 90% van de gevallen is het pure liefde. Ik voel me thuis op het podium, vind niets zo fijn als contact maken met het publiek, zien dat mensen genieten, en proberen boven mezelf uit te stijgen. Als ik eenmaal op een podium sta is er geen ruimte voor depressie of angst, daar ben ik gewoon Aafke die gaat optreden en daar heb ik mijn volle aandacht en concentratie voor nodig. Dus ook als ik totaal niet lekker in mijn vel zit, werkt optreden als een medicijn. Ik kom altijd beter van het podium dan dat ik erop ging.

Maar in die overige 10% van de gevallen… ben ik zenuwachtig. En niet zomaar een beetje kriebels, maar echt full blown paniekerig. Ik zweet, tril, heb angstaanvallen, en snap niet waarom ik ooit bedacht heb dat muzikant zijn een goed idee was. Die zenuwen zijn weg zodra ik op het podium sta, alleen die uren ervoor zijn echt slopend. Het is ook niet voorspelbaar voor welke show ik nerveus zal zijn: het steekt bijna random de kop op en als het er eenmaal is dan kan ik er niet aan ontsnappen.

Alhoewel, helemaal onvoorspelbaar is het nou ook weer niet. Ik ben voor belangrijke/grote shows en shows waar ik veel nieuw werk ga spelen vaker nerveus dan voor kleine shows die ik op routine kan draaien. Op zich logisch natuurlijk, maar ook vervelend, want belangrijke shows zijn… juist ja: belangrijk. Het plannen van een tour is dan ook altijd een emotioneel huzarenstukje. Aan de ene kant sta ik te juichen bij iedere bevestigde show die ik mag aankondigen, het zijn allemaal kleine cadeautjes. Aan de andere kant probeer ik direct mijn agenda voor en na de speeldagen vrij te maken, zodat ik rust kan nemen als ik overvallen word door zenuwen.

Deze zomer was wat dat betreft een grote achtbaan. Eerst zou ik voor het eerst een heel festivalseizoen draaien in België (YES!), daarna ging opeens niks meer door (OH NO! en later: OK! VAKANTIE!), en nu worden er halsoverkop ontzettend veel kleinschaligere evenementen georganiseerd in België, waardoor ik alsnog een superdrukke tweede helft van de zomer ga krijgen (YES!!! BELGIË, HERE WE COME!). Eerder zou ik door het snelle omschakelen alleen al nerveus zijn geworden, want grote veranderingen in mijn planning en agenda zijn zeg maar niet echt mijn ding (ja, ik hoor je denken: hoezo kies je dan niet voor een kantoorbaan? Goede vraag!). Maar nu is er iets geks aan de hand.

Sinds ik mijn nieuwe medicijnen slik ben ik niet meer nerveus. Niet meer voor drukke dagen, niet meer voor plotselinge veranderingen, en ook niet meer voor concerten. Huh, kan dat? Blijkbaar! De grootste tekst moet nog komen: volgende week vrijdag is de eerste show in België pas, maar tot nu toe ben ik verdacht rustig. Ik heb er vooral heel veel zin in. Maar echt. Een half jaar niet gespeeld, en nu krijg ik de kans om voor een heel nieuw publiek mijn allerbeste show te laten horen, dat is echt het snoepje van deze zomer. Ik hoop dat jullie erbij kunnen zijn!

(ps: voor mijn shows, kijk bij de livedata rechts op deze site! :-))

Haters

Soms vragen mensen me hoe ik toch omga met al die nare mensen op twitter. En het moet gezegd: er zitten een hoop nare mensen op twitter. Zeker wanneer je zoals ik de neiging hebt om tweets over politieke aangelegenheden te posten, ben je al snel het slachtoffer van een hele horde anonieme accounts die je vertellen dat je niet deugt (of juist wel, is maar net vanuit welke politieke hoek de haat komt), vaak vergezeld van een hele horde scheldwoorden en bedreigingen waar de honden geen brood van lusten. Dat is schandalig natuurlijk, maar ik kan in alle eerlijkheid zeggen: het doet me niks.

Dat is niet altijd zo geweest. De eerste keren dat ik bedreigd werd, nu een jaar of vijf geleden, was ik dagenlang overstuur en bang. Waarom haten mensen mij zo? Komen ze nu naar mijn huis om me iets aan te doen? Wie zijn toch al die anonieme mensen? Het kostte me veel moeite om het van me af te zetten. Best logisch als je bedenkt dat een aantal van die anonieme trollen me bleven bestoken met de oproep om zelfmoord te plegen. Dat ligt in mijn geval nogal gevoelig, en ik was redelijk van de kaart.

Ik schreef destijds een artikel voor de Volkskrant over anonieme pestkoppen, en interviewde daarvoor een aantal prominente mensen met veel meer volgers dan ik, die veel stelselmatiger te maken hebben met dit soort verbaal geweld. En allemaal zeiden ze me hetzelfde: “Gewoon blocken. Al die accounts blocken. Zonder blocken heb je geen leven op Twitter.” Daar had ik nog niet eerder over nagedacht. Blocken vond ik zo onaardig. Maar eerlijk is eerlijk: iemand bedreigen is ook niet heel aardig. En dus begon ik te blocken en te negeren. In het begin veel werk, maar al snel merkte ik wat een rust het oplevert.

Lees hier verder! →

Ik ben weer live

Het is zo ontzettend fijn om weer live te kunnen spelen… Na de fijne shows in november 2019 had ik veel zin om dit jaar weer te gaan touren, en met name in België, omdat ik daar nog niet eerder had gespeeld. Toen de festivalzomer werd afgeblazen was dat voor mij echt best een klap. Het is fijn te merken dat er nu op kleine schaal weer dingen georganiseerd worden, en ik dank de organisaties van de venues en festivals waar ik de komende tijd mag spelen voor hun inzet en geloof in nieuwe kleinschalige live-events. Nu kan ik eindelijk zeggen: Ik ben weer live. EN ik kom naar BELGIË! <3