Boekenbal

Ik zou naar het Boekenbal gaan.

Zou, ja, want ik ben niet gegaan. Ik had er echt zin in, mijn outfit lag al maanden klaar, mijn schoenen gepoetst, you name it. Maar na twee slechte nachten met een dochter met nachtmerries en weinig slaap, sloeg vanochtend opeens de schrik om mijn hart. Want weinig slapen, dat is een groot risico. Bovendien: had ik wel de energie om de hele avond interessant te doen tegen collega’s, om te netwerken met precies de juiste mensen, en dat alles zonder alcohol?

Want dat ik niet zou drinken, dat stond al vast. Ik hou namelijk best wel van feestjes, maar zoals zo veel in mijn leven lukt hàlf feesten me niet. Het is alles of niks. Ik ben diegene die om vijf uur ’s nachts eerst het meubilair sloopt en dan onder luid protest het pand wordt uitgezet. En ja: daar hoort drank bij. Niet eens heel veel, maar wel precies genoeg om de volgende dag tot een living hell te maken. Want katers: die doe ik ook nooit half. Zelfs na drie glazen wijn lig ik kermend als een man met een verkoudheid op de bank. En katers lijken verrekte veel op depressies, dus stop ik altijd resoluut met drinken zodra ik me niet goed voel.

Ik zou dus niet drinken, op tijd naar huis gaan, en mezelf VOLLEDIG onder controle houden tijdens het Boekenbal. En zie daar: mijn gedachten gingen met me aan de haal. Want wat nou als ik het gezellig had en toch een uurtje langer zou blijven en me de volgende dag dan slecht zou voelen en zou moeten toegeven dat het mijn eigen schuld was? Wat dan? De zenuwen rezen al snel de pan uit, en na een paar uur twijfelen besloot ik: ik ga niet.

Het is belangrijker dat ik komende week energie heb om al mijn lezingen en mijn boekpresentaties te doen.

Het is de zenuwen niet waard.

Er komen nog genoeg Boekenballen.

Een beetje de nuchtere controlfreak zitten zijn op het Feest Van Het Jaar is ook geen porem.

Allemaal prima redenen, dus ik belde mijn redacteur en legde het uit. Meteen daarna was ik opgelucht en voelde me dusdanig prima dat ik dacht: ja jezus, in deze gemoedstoestand had ik best kunnen gaan. Maar ja: ik heb die gemoedstoestand te danken aan het cancellen. Een catch 22 waar ik vaak in terechtkom, de afgelopen tijd.

Het herstellen van een depressie lijkt een eindeloze reeks kill-your-darlings-dilemma’s. Steeds weer moet ik leuke en belangrijke dingen afzeggen of uitstellen om ervoor te zorgen dat ik andere leuke en belangrijke dingen wél kan doen, zonder dat ik instort. Dat is een leerproces, en het is goed dat ik mijn grenzen respecteer en luister naar mijn lichaam. Maar god, wat mis ik soms de tijden dat ik alles leek te kunnen. Tot vijf uur ’s ochtends dansen, een joint roken en naar muziek luisteren, hele nachten doorschrijven. Natuurlijk betaalde ik daar een prijs voor. Nu ben ik oud en wijs en verstandig, en dat maakt de depressies handelbaarder en overzichtelijker, maar ik voel me soms ook een saaie bejaarde.

Soms baal ik gewoon van de dingen die ik door mijn depressies ben kwijtgeraakt. De zorgeloosheid, de chaos, een legertje aan vrienden. Gelukkig kan ik die dingen weer opnieuw scheppen in mijn werk. En ik weet ook dat de rust die ik heb gevonden onbetaalbaar is, en dat ik tien jaar geleden een moord zou hebben gedaan voor mijn vermogen om die rust te vinden en te behouden.

Daarom is vanavond niet de avond van het Boekenbal, maar een avond als alle andere. Op de bank, onder een dekentje, met een film. Op tijd naar bed, boekje lezen, slapen. En dat is oké. Het is oké.

Vakantie: gelukt

De vakantie is: gelukt.

Ja, ik was iedere ochtend nerveus of het allemaal wel goed zou gaan in mijn hoofd, maar ik was ook gewoon rustig en ik heb genoten van twee dagen sneeuw, van elke dag zwemmen met Rudi (die is 3 en zou het liefst drie keer per dag zwemmen), van uitzicht op de bergen en van kunst kijken in het Ludwig in Keulen (dit hier is Gerhard Richter, de overzichtstentoonstelling van Wade Guyton was ook heel vet).

Ik heb ook een beetje gesjoemeld met niet-werken, want volgende week komt mijn dichtbundel uit en vlak voor zo’n groot moment is het moeilijk om de controle los te laten. Bovendien spookt toch steeds door mijn hoofd: als het coronavirus er maar niet voor zorgt dat mijn boekpresentatie wordt afgelast… maar goed: zo’n vaart loopt het vooralsnog niet.

Merken dat je weer “normale” dingen kunt doen, zoals vakantie vieren, en je werk uitvoeren, is heel fijn. Maar het duurt lang voor de zenuwen en de achterdocht uit je systeem zijn verdwenen. Soms vraag ik me af of het ooit nog echt verdwijnt. Dat je ’s ochtends wakker wordt zonder meteen angstig je mentale buienradar te checken. Maar ik weet ook dat er veel jaren zijn geweest dat wakker worden en aan de slag gaan de normaalste zaak van de wereld waren, dus dat komt wel weer.

Nu eerst maar eens dat boek presenteren.

AGENDA MAART

Ik ben een weekje op vakantie, maar vanaf daarna gaat het volop los. Mijn debuutbundel LEEGSTAND komt uit, en daaromheen doe ik allerlei optredens. Zie hieronder mijn agenda. Kom langs om te feesten en mijn bundel te scoren!

4 maart
Talkshow BOUWSTOF
Theaters Tilburg
— tijdens deze talkshow over architectuur praat ik over de rol die Tilburgse gebouwen spelen in mijn bundel

6 maart
BOEKENBAL
— ok, is niet openbaar, maar ik weet dat ik sommigen van jullie daar zie, dus: say hi!

9 maart
BIBLIOTHEEK EEMLAND
— lezing + interview + signeersessie

11 maart
GROENE ENGEL, OSS
— lezing + solo optreden + signeersessie

12 maart
BIBLIOTHEEK ENKHUIZEN
— lezing + signeersessie

14 maart
TILT FESTIVAL
Theater Nieuwe Vorst, Tilburg
— presentatie van LEEGSTAND + lezing + interview

Vakantie

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met vakantie. Als kind had ik na een week al mijn boeken uit en wilde ik naar huis. Als volwassene gebruikte ik vakantie om te werken aan dingen waar ik anders geen tijd voor had: het schrijven van boeken, bijvoorbeeld. Sinds mijn nieuwste depressie begin ik te voelen dat ik vakantie ook “gewoon” nodig heb. Even helemaal niks. Geen smartphone, geen email, geen deadlines. Een beetje zoals alle normale mensen, zeg maar.

Afgelopen halfjaar probeerde ik verschillende dingen uit. Ik plande tripjes naar Parijs, maar in mijn enthousiasme bereidde ik die minutieus voor en plande ik de dagen van voor tot achter vol met activiteiten. Eenmaal aangekomen was ik na twee dagen volkomen uitgeput, maar van mijn activiteitenschema afwijken wilde ik niet. Het zou immers toch een leuke vakantie worden? En dus buffelde ik door, met als resultaat een meltdown van heb ik jou daar.

‘Misschien moet je je vakanties niet zo voorbereiden,’ suggereerde mijn therapeut.

‘Ja maar dat is toch leuk? Ik wil wel alle musea gezien hebben, en ik wil ook zeker weten dat ik goede restaurants uitkies, want ik haat het om ter plekke op zoek te moeten gaan naar eten.’

‘Dat kan allemaal wel zijn, maar je stelt zulke hogen eisen aan jezelf als vakantieganger, dat je jezelf alleen maar kunt teleurstellen. Vakantie is ook: niks doen. Kijken waar je zin in hebt.’

Ik voelde me zo dom dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. En dus boekte ik een weekje vakantie. Morgen gaan we. Ik heb niks voorbereid, alleen een huisje geboekt en een koffer ingepakt. Ook nu vind ik het spannend: ik ben zo bang de vakantie te verpesten met paniekaanvallen dat ik er haast een paniekaanval van zo krijgen. Want zo werkt depressie. Het is bijna grappig.

(op 14 maart komt mijn poëziebundel LEEGSTAND uit, over architectuur, depressie en Godzilla. Tot die tijd zo nu en dan een kort stukje over depressie)

14 maart: LEEGSTAND

Na het nieuws dat ik mijn tour moet uitstellen is er ook heel erg fijn nieuws te melden. Over een maand, op 14 maart, komt mijn eerste dichtbundel namelijk uit: LEEGSTAND. En bij dezen mag ik de omslag eindelijk laten zien, die gemaakt werd door Janine Hendriks (Kaftwerk). Ik ben er ongelofelijk trots op.

De flaptekst:

“In Leegstand verkent Aafke Romeijn haar depressies alsof het lege winkelpanden zijn. Haar donkerste dagen zijn steden vol mislukte architectuur, buurthuizen waar in een hoekje achterin biljart wordt gespeeld, en bouwputten. In gedichten, essays en beeld schetst ze sloop, bouw en beton. Met bijrollen voor de V&D, Tilburg en Godzilla.”

De boekpresentatie is op 14 maart tijdens TilT festival.

Tour verplaatst

Het afgelopen half jaar ben ik aan het vechten geweest tegen een depressie. Het is niet m’n eerste depressie en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn, toch is het iedere keer weer opnieuw zoeken naar een manier om er niet alleen weer uit te komen, maar ook om er iets van te leren voor een volgende keer.

Om die stap te kunnen zetten – aan duurzaam herstel te werken – heb ik in samenspraak met mijn behandelaars en mijn management besloten om een pas op de plaats te maken, om van daaruit hopelijk weer op volle sterkte terug te kunnen komen.

De voorjaarstour van maart wordt verplaatst naar het najaar, zodat ik de komende maanden de tijd heb om aan te sterken.  Ik vind het heel moeilijk dat ik daarmee mensen teleur moet stellen, maar ik ben nu simpelweg niet in staat om mijn volle 100% te geven, en die verdienen jullie wel.

Dit betekent trouwens niet dat ik de komende maanden niets ga doen, alleen dat ik geen tien dingen tegelijk doe, maar steeds een project tegelijk. Zo verschijnt in de boekenweek (14 maart) mijn dichtbundel Leegstand. In het kader daarvan zal ik een aantal lezingen en interviews geven, en treed ik op tijdens Tilt festival. Daar heb ik ontzettend veel zin in.

Liefs,

Aafke

Blue Monday

Het zou allemaal zo’n vaart niet lopen, had ik besloten. En dus plofte ik vanochtend enthousiast in de stoel van mijn psycholoog. Op schoot het boekje waarin ik de afgelopen twee weken nauwgezet en voortvarend al mijn huiswerk had gemaakt. Ik liet het haar zien.

‘Kijk, alle gedachtenschema’s, met uitwerking en analyse. Ik ben trouwens ook gestopt met werken buiten kantoortijden. Helemaal. Dus zelfs geen apps meer lezen. Oh ja, en ik heb al mijn deadlines heroverwogen en dingen afgezegd, en ik doe het nu allemaal anders, precies zoals je had gezegd! Ik ben alleen nog wel stiknerveus elke ochtend wanneer ik opsta, alsof ik me schrap moet zetten voor wat de dag brengt. Geen idee hoe dat komt.’

‘Hmm,’ zei mijn psycholoog. Als een psycholoog “hmm” zegt dan betekent dat meestal niet veel goeds. ‘Dat klinkt allemaal wel vrij rigoureus meteen.’

Ik knikte. ‘Klopt, want dat moet ook. Ik ben verantwoordelijk voor mezelf, dus ik ben de enige die iets kan veranderen. Als ik in de goot lig heb ik dat zelf veroorzaakt, dus zal ik het zelf moeten oplossen. En dan kun je maar beter geen half werk leveren.’

‘Hmm,’ zei ze weer. ‘Heb je er wel eens over gedacht om wat milder voor jezelf te zijn?’

‘Oh dat kan ik ook hoor. Soms gun ik mezelf wat rust, dan neem ik een halve slaappil en slaap ik een paar uur.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat is niet mild, dat is óók weer heel rigoureus. Jezelf uitschakelen met een flinke klap. Misschien moet je eens wat milder zijn voor jezelf, kan best zijn dat die nervositeit dan ook afneemt.’

Zat ik dan opeens te janken met mijn goede voornemens. Mild zijn voor mezelf? Hoe werkt dat? Kopjes thee zetten en een aai over je eigen bol geven? Ik heb nog veel te leren.

[op 14 maart komt mijn bundel Leegstand uit, over depressie, lelijke gebouwen en Godzilla. Tot die tijd zo nu en dan stukjes over depressie en herstel]

Depressiegala

Vorig jaar trad ik op tijdens het Depressiegala. Ik vertelde over mijn eigen depressies en speelde nummers om mijn verhaal te illustreren.

Gisteravond zag ik de reportage op Nieuwsuur over het Depressiegala en de campagnes van het ministerie van VWS. Ik ben enorm teleurgesteld. Met name omdat geld dat op zo veel plekken in de ggz gebruikt had kunnen worden om mensen te helpen niet op de juiste plekken terecht is gekomen.

Bewustzijn creëren over psychische aandoeningen onder jongeren is belangrijk. Je kunt dat op vele manieren doen. Het Depressiegala en het ministerie van VWS hebben mijns inziens laten zien vooral geïnteresseerd te zijn in dure, breed opgezette campagnes en evenementen met veel overheadkosten en weinig toetsbaar resultaat. Ik denk dat het beter zou zijn om meer te investeren in kleinschaligere hands-on initiatieven, en – niet onbelangrijk – in de ggz zelf.

Want hoeveel bewustzijn je ook creëert, als er vervolgens geen hulp beschikbaar is, dan kunnen depressieve jongeren alsnog geen kant op.

Ik zal me in de toekomst beter informeren over initiatieven en doelen waaraan ik mijn naam en medewerking verleen. Er zijn namelijk een heleboel partijen die wél zinvol werk doen. Zij verdienen onze steun – en die van het ministerie.

Beste films van 2019

Bram was altijd al een filmfreak (deed ook filmacademie enzo), ik niet echt, maar in 2019 zijn we aan een gezamenlijk project begonnen: we houden bij welke films we kijken en geven cijfers en opmerkingen. Ons streven is elke week minimaal 1 film te kijken, maar toen we eenmaal begonnen waren werden dat er al snel meer.

We begonnen met het leegtrekken van Netflix, toen we daar alles wel zo’n beetje gezien hadden gingen we over op het huren van films via iTunes, maar sinds kort hebben we een andere goudmijn aangeboord. We hebben bij de kringloop een dvd-speler gekocht, en Bram kan als docent films huren bij de universiteitsbieb in Leiden, waar ze echt BELACHELIJK veel films hebben, ook oude, obscure, en films uit andere werelddelen (yay, Japanse klassiekers!).

Ik heb ongelofelijk veel geleerd over film dit jaar, ik ben het medium nog meer gaan waarderen, en ik denk dat ik dit kijktempo nog wel even vast ga houden. Als ik kijk naar onze lijst en welke films we het hoogst hebben gewaardeerd, dan zitten er veel klassiekers en kunstfilms tussen, waardoor ik echt geïnspireerd ben geraakt. Om jullie niet meteen te vermoeien met nerd-talk, maak ik hieronder een lijstje met 10 films die ik Heel Erg Goed vond, uit verschillende genres en periodes. Mocht je deze donkere dagen niks te doen hebben: kijken!

(oh, en voor het gemak zal ik er even bij zetten welke op Netflix staan!)

 

Lees hier verder! →

Voorjaarstour!

JA! Ik ga weer touren.

Misschien heb je het al gezien, misschien ook niet, maar in 2020 verschijnt mijn eerste poëziebundel, Leegstand, met gedichten over depressie en failliete winkelketens. Ik ben van plan om samen met de bundel een aantal nieuwe nummers uit te brengen, waarin ik mijn depressies verken alsof het leegstaande winkelpanden zijn, en Godzilla ondertussen Tokyo verplettert onder zijn reusachtige poten.

En daar hoort dan natuurlijk weer een tour bij! Een paar shows doe ik niet alleen, maar doe ik samen met Meetsysteem. Ben ik heel blij mee. Hieronder alle tourdata en ticketlinks!
13 maart 2020 – Mezz, Breda >> tickets & info
26 maart 2020 – Merleyn, Nijmegen >> tickets & info
27 maart 2020 – Kroepoekfabriek, Vlaardingen (met Meetsysteem) >> tickets & info
28 maart 2020 – De Vorstin, Hilversum (met Meetsysteem) >> tickets & info
3 april 2020 – Flux, Zaandam (met Meetsysteem) >> tickets & info