Bio

Heel erg kort

Aafke Romeijn (1986) is muzikant, journalist & schrijver. Haar kat heet Henk.

Iets langer

Aafke Romeijn (1986) studeerde Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht en Compositie aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Ze was zes jaar werkzaam als docent Nederlands aan een gymnasium, tot ze in maart 2015 koos voor een bestaan als fulltime zzp’er. Romeijn bracht als singer-songwriter een Engelstalig album uit (Stella Must Die!, 2012) en 2 Nederlandstalige (CHIN. IND. SPEC. REST., 2014 & Je Doet Je Best Maar, 2016), en tekende voor een derde album bij V2 Records. Als journalist is ze werkzaam voor o.a. Vrij Nederland en Elle. Haar debuutroman Concept M verschijnt eind 2017 bij De Arbeiderspers. Haar kat heet Henk.

Lang

Ik werd geboren in 1986, in Overasselt. Zelf zeg ik dan altijd: “Da’s bij Nijmegen.” Al vrij snel begon ik pogingen te ondernemen om muziek te maken. Zoals hier, mijn moeder probeert mij en mijn zusje de grondbeginselen van het pianospel bij te brengen:

Hippe jurk ook, inderdaad. In ieder geval: ik switchte al snel naar de harp, en hield het harpmeisjes-bestaan vol tot de vierde klas van het gymnasium. Al sinds de basisschool maakten Sarah Thorn Leeson & ik plannen om een punkband te beginnen, en nu was de tijd rijp. Enige puntje: Sarah speelde viool, ik harp. We misten dus enige essentiële band-onderdelen. De eerste jaren heette onze punk-act “Henk!” en maakten we lieve piano-en-tweestemmige-zang-liedjes. We zagen er ongeveer zo uit:

We voegden Marlein Lemmens (drums) en Annemiek Schilpzand (gitaren) toe aan onze line-up en begonnen iets hardere muziek te maken.

Na de eerste optredens, die nog lekker onhandig oogden en klonken (we hebben de opnames, maar geven ze over een jaar of tachtig pas vrij) veranderden we onze bandnaam in Mister Blue Sky. We gingen ons bovendien een beetje professioneel gedragen, hulden onszelf in secretaresse-outfits, en wonnen zo in 2007 de Roos van Nijmegen.

Ondertussen haalde ik mijn eindexamen en ging Nederlands studeren, in Utrecht. In 2005 won ik met een mijn compositie Blitz de compositiewedstrijd “Op weg naar het nieuwjaarsconcert” van de Vara, en stond ik op 1 januari in het Concertgebouw met het Nederlands Blazersensemble. Dat vond ik zo gaaf dat ik besloot om Compositie te gaan studeren aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Daar schreef ik voor allerlei bezettingen, en maakte ik mijn eerste rockopera. Ondertussen ging ik aan de slag in het theater, en maakte onder andere de muziektheatervoorstelling Lucifer, met regisseur Karina Kroft voor het Korzo Theater, waarvoor ik de muziek schreef en waarin ik ook een rolletje speelde, met een boompje.

In 2009 ging ik aan de slag als docent Nederlands op een gymnasium in Utrecht, en begon weer te schrijven. De afgelopen drie jaar heb ik af en aan gewerkt aan mijn debuutroman Het professionele leven van Keetje Kwant. Daarnaast schrijf ik opiniestukken voor de Volkskrant en ben ik columnist op 3voor12/Utrecht. Ik verzamel mijn stukjes hier.

In 2010 besloot ik om al mijn pianoliedjes eens op te nemen. Wat begon als een uitprobeersel groeide binnen een paar maanden uit tot Stella Must Die!, mijn debuutalbum. In het najaar van 2011 kwam de plaat uit, en belandde meteen op de luisterpaal van 3voor12. Het leverde me een hoop aandacht en optredens op. In het voorjaar van 2012 nam ik de laatste Stella’s op en bracht ze uit als EP bij Norwegianism Records (Stella – The Cold Case EP), een project dat ik in z’n geheel financierde door crowdfunding.

cover web grootNa een druk 2012 (een tour door de UK, een propvolle Popronde-tournee), stond 2013 in het teken van mijn tweede album. Het heet CHIN. IND. SPEC. REST. en staat boordevol Nederlandstalige electro. Op 15 december 2013 presenteerde ik mijn tweede album in Theater Kikker (Utrecht), en de recensies logen er niet om (zie hier).


In 2016 volgde een tweede Nederlandstalige album, Je Doet Je Best Maar, bij V2 Records. Voor dit album werkte ik samen met grafisch kunstenaar Harmen Liemburg voor het artwork, en Bas Kosters voor aankleding van de liveshows. Het album zelf heb ik gemaakt met zoveel mogelijk oude synthesizers, een nieuwe hobby.


In 2016 kreeg ik, na de release van Je Doet Je Best Maar, een dochter. Grootste feestje ooit! Meteen daarna ben ik de studio ingedoken, en maakte de EP Anders Nog Iets. Het nummer Alles Went, dat ik schreef met Sef, werd een radiohitje. In diezelfde tijd tekende ik – eindelijk! – een boekcontract bij De Arbeiderspers, voor mijn debuutroman Concept M. In maart 2017 kwam, net voor de Tweede Kamerverkiezingen, een nieuwe EP uit: Versplintering Op Rechts. Die gaat volledig over politiek. In het voorjaar van 2017 tourde ik door het land met Sef. Momenteel werk ik aan nieuwe nummers en schrijf ik aan mijn debuutroman, die begin 2018 uitkomt.

foto: Marcel Krijgsman