Medicatie

Vandaag wil ik het even hebben over medicijnen, en dan met name die tegen psychische aandoeningen. Of ja, specifiek: MIJN medicijnen. Ik ben er altijd open over geweest dat ik heel veel baat heb bij citalopram, het antidepressivum dat ik inmiddels alweer 14 jaar slik. Ik begon ermee op mijn negentiende, toen mijn eerste écht heftige depressie na acht maanden nog altijd van geen wijken wist, en ik slik het nog altijd.

Ik was er tot voor kort ontzettend tevreden mee. Het hield de meeste angst eronder, slechte periodes duurden korter, en ik had weinig last van bijwerkingen. Ja, ik zweet in de zomer zo hard dat ik een beter wet-look heb dan het kapsel van Peter André in 1998 (google maar even als je geen generatiegenoot bent), maar dat was het dan ook wel.

Maar de laatste tijd begon er iets te knagen. Sinds augustus heb ik – zoals je misschien wel weet – een paar behoorlijk slechte periodes gehad. Ik verhoogde de dosis citalopram, maar dat hielp maar een paar weken, daarna was het weer bal. Op mijn slechte momenten slikte ik flink wat oxazepam bij (da’s een kalmeringsmiddel), maar nooit lang, omdat het spul superverslavend is en ik heb een broertje dood aan dingen die superverslavend zijn. Nou ja ok, behalve online shoppen dan, maar dat is een ander verhaal.

De laatste slechte periode zei een psychiater op de crisisdienst: ‘Misschien werkt de citalopram niet meer, dat zou helemaal niet zo gek zijn, na 14 jaar.’ Ik had daar nog nooit over nagedacht, maar het klonk niet onlogisch. ‘We gaan iets anders proberen, ik geef je een microdosis olanzapine, een antipsychoticum.’

Daar schrok ik wel even van, want ik ben nooit psychotisch geweest, zelfs niet een beetje of bijna. Maar de psychiater vertelde me dat steeds meer onderzoek uitwijst dat antipsychotica ook heel effectief zijn bij ernstige angstklachten. En laat ik nou net verlammende angstaanvallen hebben. Ik zat er zo doorheen dat ik zei: ‘I’ll try anything.” Dus daar gingen we.

Nu, een tijdje later, ben ik ontzettend blij dat die psychiater me op dat moment trof, en deze beslissing nam. De laatste paar crises bezwoer ik door mezelf plat te leggen met oxazepam en dagenlang te slapen. Nu sliep ik de eerste twee dagen ook, maar de paniek was weg. Alsof iemand er een glazen stolp overheen had gezet. Ik kon er nog wel naar kijken, maar het niet aanraken. En na de eerste twee dagen was ik wakker, alert, en angstloos. Een verademing.

We zijn er nog niet. De bijwerkingen van olanzapine zijn nogal jammer. Ik tril zo erg dat ik steeds dingen uit mijn handen laat vallen en weinig kracht in mijn handen heb. Je stofwisseling vertraagt ernstig waardoor de meeste patiënten erg veel aankomen, en sneller diatbetes krijgen. Geen bezoekje aan de Efteling, zullen we maar zeggen. Maar er zijn nog alternatieve middelen die ik kan proberen, en eerst moet ik maar eens afwachten of de bijwerkingen nog wegtrekken…

Ik merk wanneer ik hierover praat of schrijf dat er nog veel taboe ligt op het openlijk praten over medicijngebruik, en over voors en tegens, en twijfels, en op- en afbouwen en wisselen van medicatie. Ik zou het echt superfijn vinden om van anderen te horen wat hun ervaringen zijn, en hopelijk kunnen we er ooit over praten (en janken en lachen) alsof het gaat over fysieke mankementen.

7 reacties op “Medicatie”

  1. Tess schreef:

    Wat een mooi en open stuk! Goed dat je er zo eerlijk over bent, hoe moeilijk ook! Ik heb tweemaal geprobeerd af te bouwen van het anti depressivum paroxetine. Een keer gewoon en 1 keer met taperingtrips waarmee je heel langzaam de dosis verlaagd. Helaas kwam beide keren de depressie genadeloos hard terug. Nu besloten dat ik blijkbaar een extra stofje nodig heb, want elke keer als ik opnieuw startte voelde ik me na een paar maanden weer goed. Na laatste keer afbouwen ben ik wel ipv paroxetine het middel citalopram gaan gebruiken. Naar volle tevredenheid! Succes met jouw weg vinden in je medicatie!

  2. Barbara schreef:

    Aafke,

    Luister eens naar de podcast The Hilarious World of Depression. Daarin wordt ook geprobeerd het stigma er af te krijgen en dat doen ze heel goed.

  3. Marion schreef:

    Ik gebruik al jaren paroxetine. Ik voel me sinds dit gebruik meer mezelf, durf meer, kan meer. Ik ben hier altijd open over, ik vind dat geen mens zich over medicatie moet schamen. Liefs en sterkte, Marion

  4. Marjan keuter schreef:

    He Aafke,
    Wat een ingeving van de psych om toch met antipsychotica te beginnen, ik herinner me dit wel van mijn werk jn de jeugdpsychaitrie dat de jeugdpsychiater zijn medicatiekeuze motiveerde door te zeggen dat hij een specifieke werking van het medicijn wilde gebruiken door inderdaad een lage dosering te geven. Soms werkte dat.
    Zelf heb ik in mijn grote depressie praxxetine voorgeschreven gekregen door de huisarts. Ik heb altijd veel last gehouden van de bijwerkingen (en wat ik aankwam in gewicht krijg ik niet meer afgevallen). Slaperig, trilligerig, zweten enz. Tijdens mijn opname 5 jaar later wilde de psychiater dat ik coldturkey afbouwde, maar ik wist toen al van de afbouwhel, dus dat vertikte ik. Weet nog altijd niet of het wijsheid van haar of mij was.
    Na 16 jaar slikken en een compleet ander leven (liefde, afgekeurd voor werk, verhuisd) bleek ik vervroegd in de overgang en moest aan de hormonen. Dan de paroxetine eruit, want had het idee dat het weinig meer toevoegde aan mijn staat van zijn. Dat werd na een eerste drie kalme maanden een afbouwhel van 2 jaar tot ineens. De gordijnen openschoven en ik de wereld weer helder zag. En me goed voelde!!!! Daarover wel in paniek geraakt, want als… Goed contact met de huisarts hierover gehad en inderdaad weer vijf jaar later knaagde de depressie aan de deur. En uiteindelijk lukte het niet km de deur dicht te houden. Weer medicatie? Van een vriendin die kunstzinnig therapeute is, kreeg ik vormtekenjngen om te oefenen en ik moest op vakantie naar warmte en zee. En daar lukte het inderdaad om door de crisis te geraken. Opluchting!
    Ik leef wel heel rustig met veel regelmaat, weinig prikkels, niet werken enz.
    Twee jaar geleden ging mijn huisarts met pensioen en ging ik naar een andere praktijk. Ik. Haalde mijn papieren dossier op en bladerde erin op,zoek maar info over mijn oogafwijking en kwam een totaal vergeten brief tegen van de gyneacoloog over mijn PCOS, een hormoonafwijking waardoor zwanger raken niet of nauwelijks gaat en met stemmingsstoornissen als gevolg. Ik googlelen en ontdekte toen dat bij deze depressie nooit paroxetine voorgeschreven mag worden. Toen zakte ik wel heel erg door de grond. Als ide goedmaking huisarts deze brief niet was vergeten had ik een aandeel medicatie kunnen krijgen en was mijn leven waarschijnlijk heel anders gelopen dan 5 jaar depressie, afgekeurd zijn voor mijn leukste werk, een terug getrokken leven leiden. Dat doet wel pijn ja. Daarom gun ik het anderen wel als er verder gezocht en gekeken wordt naar wat hen kan helpen! Alle goeds!!

  5. Marjolein Zuiderwijk schreef:

    Hoi, ik werk in de gehandicaptenzorg. Een cliënt kreeg ook Olanzapine en had buiten dat het middel goed werkte ook erg last van de bijverschijnselen.Hij is toen overgaan naar Quatiapine. Het middel werkte net zo goed maar dan zonder de bijwerkingen. Wie weet iets om te bespreken met je arts.
    Sterkte en groetjes, Marjolein

  6. Sia schreef:

    Herkenbaar om te lezen van het zweten met warmte haha.
    Ik probeer al jaren te stoppen met mijn medicatie ( gebruik wat anders ), de bijwerkingen van het afbouwen zijn zo heftig dat ik het heel rustig aan moet doen. Het is idd een taboe, en zou denk ik vanuit de artsen ook meer regie over moeten komen. Wat het bijvoorbeeld al moeilijk maakt.. Mijn medicatie is alleen in 10mg te krijgen, toen ik ging afbouwen moest ik zelf met een mesje de tabletten door midden breken of door vieren waardoor het nooit helemaal gelijk was, terwijl je dat echt voelt in je lijf. Ik verbaas mij daar nog steeds over..
    Succes met de medicatie en dat je je goed mag voelen 👍

  7. Anniek Lemmens-Meijer schreef:

    Hoi Aafke,

    Een oud-collega van jou (en een vriendin van mij) wees me op je verhaal over psychofarmaca. Ik ben net twee weken van alle medicatie af (citalopram & quetiapine, voor slaapstoornis en depressie), na 11 jaar gebruik.

    Voor als je nieuwsgierig bent: op psychosenet.nl plaats ik om de week een nieuw blog over hoe het afbouwen me is vergaan, en zal ik ook iets gaan schrijven over hoe het leven zonder me bevalt.

    Ik sta open voor contact, mocht je dat leuk vinden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *