Frontvrouw #2: Britney Spears

Hit me baby… (one more time) vond ik vooral een bloedirritant deuntje waar mijn nichtje altijd dansjes op maakte. Ja, en later was het een soort running gag dat mijn huisgenoot Britneys stemmetje naadloos kon imiteren. Supergrappig als je ’s nachts stoned eieren staat te bakken in de keuken. Maar fan van Britney? Mwah, niet echt. Toxic was wel een lekker nummer, maar daar hield het mee op.

Ironisch genoeg werd ik pas fan toen Britney Spears een enorme crash maakte qua imago. Vriendinnen stuurden me lachend plaatjes van het hoofd-kaalscheer-incident, omdat ik – oh ironie – een paar maanden eerder mijn haar ook had gemillimeterd in een opwelling. Het intrigeerde me hoe de media op haar doken, als gevallen tienerster. En toen kwam ze met die comebackplaat: Blackout. Ik zette ‘m aan, ik weet al niet eens meer waarom. It’s Britney, bitch. Ik was verkocht.

Lees verder ›

Live: Rotown met Sef

De eerste show van mijn tourtje met Sef en Falco Benz was AWESOME. Een uitverkocht Rotown, iedereen aan het dansen en meezingen, en natuurlijk deden we samen nog even Alles Went. Er zijn nog kaartjes voor Den Haag en Amsterdam!

(foto’s door Sylvester Lobé)

Lees verder ›

Frontvrouw #1: M.I.A.

Mijn liefde voor M.I.A. gaat terug tot 2004, toen ik als vers zeventienjarig studentje keurig elke donderdagavond naar Pop-O-Matic in de oude Tivoli ging om urenlang te dansen en pas naar huis te gaan als het licht aanging, om een uur of vier. Ik kan een playlistje samenstellen van de klassiekers die Paul Nederveen (aka DJ St. Paul) destijds elke week draaide, en ergens in dat lijstje staat Paper Planes van M.I.A. Elke week dezelfde gebaren op de dansvloer. “All I wanna do is *pow pow pow pow* and a *ka-ching* and take your money.”

Lees verder ›

Nieuwe EP + Releaseshow 9 maart Tivoli

Om te vieren dat op 8 maart mijn nieuwe EP (Versplintering Op Rechts) uitkomt, én om zoveel mogelijk mensen na te laten denken over wat ze met hun stem doen, organiseren we op 9 maart in samenwerking met de Universiteit Utrecht een groot verkiezingsfestival in Tivoli/Vredenburg: U VOTE. 

Tijdens het festival speel ik natuurlijk mijn nieuwe EP, maar ik neem een hoop interessante gasten mee. Wiskundige Ionica Smeets vertelt hoe de regering eruit zou zien als we een ander kiesstelsel zouden hebben, schrijver Emma Curvers duidt de gevaarlijkste groep kiezers (50+) aan de hand van vakantiefoto’s van haar moeder, en Carmen Felix en Tofik Dibi van De Gladiool doen een (ongetwijfeld hilarische) liveblog.

Kom dus allen! Zou ik heel gezellig vinden!

Meer info vind je hierrrrrzo.

Tourdata met Sef

Goed nieuws! In april ga ik mee op tour met Sef. Hij brengt zijn nieuwe album Excusez Moi uit, waar ik nog een mopje op heb meegezongen, en we trekken gezamenlijk het land door. Ikzelf breng materiaal van mijn nieuwe EP Versplintering Op Rechts, die op 8 maart uitkomt. Ik heb er superveel zin in! Hou mijn site in de gaten, want er komen nog meer (speciale) shows aan rondom de release van mijn EP.

16 april – Paard van Troje, Den Haag

22 april – Tolhuistuin, Amsterdam

 

Tour februari 2017

Noorderslag zit erop, maar we knallen meteen door! Voordat ik weer groots ga uitpakken, ga ik een aantal shows doen in een bijzondere duo-setting, met Bram. We zullen oud en nieuw materiaal brengen, vermengd met live beats, synths, gedichten, en nog veel meer. Komt allen!

30 jan – Bar Bukowski, Amsterdam (solo)
17 feb – Asteriks, Leeuwarden (met Sväva)
19 feb – Luxor Live, Arnhem (met Sväva)
24 feb – Naturalis, Leiden

En alvast voor de mensen in die Heimat: op 13 mei staan we in Overasselt! <3

Voor meer informatie: check hier!

(foto: Andreas Terlaak voor NRC Handelsblad)

Kanye West covertje

Er zijn weinig artiesten die mij al zo lang en zo vergaand inspireren als Kanye West. Van de soulsamples op zijn debuutplaat tot de politiek geladen teksten op Yeezus: ik heb ze allemaal vol bewondering tot me genomen en bestudeerd. Geen artiest die zo on point is, zo relevant, gedurfd en vernieuwend. 808s & Heartbreak is wat mij betreft een sleutelalbum: hij herintroduceert autotune en een oude drumcomputer, en bepaalt in z’n eentje de sound van een heel decennium aan hiphop. Het is een album waar ik steeds naar terugkeer.

Lees verder ›

Bobbie

De afgelopen maanden heb ik keihard gewerkt aan een nieuwe EP, en nu is ‘ie er… bijna! We beginnen met een nieuwe single: Bobbie. 

Ken je het verhaal van de Stepford Wives? In een slaperig Amerikaans stadje bouwen de mannen stiekem hun vrouwen om tot robot… zodat ze nooit meer zeuren en altijd zin hebben in de afwas en in seks. Bobbie is één van die vrouwen. Aan het eind van de film (kijk vooral het origineel, en niet de tenenkrommend slechte remake met Nicole Kidman…) komt ze achter het geheim van de mannen van Stepford, maar dan is het al te laat: ze wordt zelf omgebouwd tot robot.

Mijn single gaat over Bobbie. Na een hele poos afwassen realiseert ze zich dat ze een robot in gevangenschap is, en wil ze weer ontsnappen. Ze laadt haar batterij op, zet haar gps aan, en gaat er vandoor. Het is een nummer over het patriarchaat, met synths, gitaren en trommels, en ook nog een millennial whoop. Wat wil je nog meer?

De single en clip zijn een voorproefje van de nieuwe EP, die op 14 oktober uitkomt. Hatsa! Allemaal dingen dus. Kijk hier alvast de clip!

Zaandam

toepsblog-11

 

Gisteren speelde ik op Hembrug Happening, een relaxt festivalletje aan het water in de Zaanstreek. Het zonnetje scheen, er renden schattige kindertjes rond, en lieve Toeps was er ook en schoot een paar foto’s. De zonnebril kreeg ik van Polette, waarvoor dank!

Lees verder ›

Hallo, drempel

Ik wilde al heel lang een blogje schrijven over de rare mentale drempel waar ik vaak tegenaan loop, maar het kwam er steeds niet van. Tot ik vorige week weer keihard mijn hoofd stootte (kan dat: je hoofd stoten tegen een drempel? Nou ja, nevermind de metafoor…), en dacht: now’s the time. Dus bij dezen.

 

Luie reet galore

Wanneer ik iets maak – wat het ook is – wil ik graag dat het perfect is. Voor minder doe ik het niet. Ik geloof dat ze dat perfectionisme noemen. Gek genoeg leidt dat perfectionisme in mijn geval tot een soort irritante luiheid. Perfectie is namelijk onmogelijk, daar ben ik me van bewust, en als het toch niet perfect gaat zijn, dan maakt het allemaal ook niet zoveel uit. Een vreemde paradox.

Vaak leun ik daarom op vroegere successen. Werd liedje X het meest gestreamd op Spotify? Prima, ik schud zo een paar soortgelijke tranentrekkers uit mijn mouw. Deed mijn artikel over onderwijs het goed op Blendle? Dikke kans dat de redactie vraagt om meer onderwijsartikelen, en ik zeg geen nee: het werkt immers.

En langzaam maar zeker sluipt er dan ergernis in mijn werk. Het is allemaal prima en degelijk, maar een stemmetje fluistert dat het beter kan. Dat stemmetje fluistert alleen nooit hard genoeg.

Lees verder ›