Nieuwe shows!

YES! We gaan een feestje maken in het najaar. Beats + synths + twee nerds met grote brillen + al mijn liedjes + jij in het publiek = par-tay!! Kom je ook? Zou ik heel gezellig vinden.

Lowlands: backstage

We speelden op Lowlands, en ik maakte vanuit de modderige backstage een vlogje over hoe dat er allemaal aan toe ging!

Jean-Marie Pfaff, het bitterkoekje van SK Beveren

Dit weekend zag ik een aflevering van het Vlaamse voetbalprogramma De kleedkamer. De opzet is eenvoudig: een viertal oud-spelers van een legendarisch elftal uit de Belgische eerste klasse (die momenteel de Jupiler Pro League heet) komt samen rond een tafeltje in een schimmig verlichte voetbalkantine en blikt samen met presentator Ruben van Gucht terug op het succesvolste jaar van hun elftal. In korte reportages zoekt Van Gucht spelers uit hetzelfde elftal op die in het buitenland wonen, of die anderszins een bijzonder verhaal te vertellen hebben. Een soort De Reünie, maar dan voor onvergetelijke elftallen.

Het levert de mooiste sporttelevisie op die er is: een mengeling van kneuterigheid, historie, mooie portretten en voetbalpsychologie. Of je de elftallen en de voetballers kent, doet er eigenlijk niet toe: in de meeste gevallen is het juist een feest om ze te léren kennen.

Lees verder op de site van Team Edgar

Hoe het EK een koevoet tussen de emancipatiedeur werd

Vrouwenvoetbal. Of eigenlijk: gewoon voetbal, maar dan door vrouwen. Ik noem mezelf graag een humorloze linkse zuurfeminist, maar ik moet bekennen: ik had er nog nooit écht naar gekeken. Wat dat betreft ben ik een gemakssupporter: ik kijk naar wat er wordt uitgezonden. Tuurlijk, als er echt iets belangrijks aan de hand is dat alleen onder een betaalknop zit dan zoek ik rustig een Russisch streampje op, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik dat voor vrouwenvoetbal nog nooit gedaan had. Nu ik een heel EK-toernooi tot in de diepste commentaarkrochten en met plezier gevolgd heb, vraag ik me af waarom.

Misschien is het omdat er zo weinig mensen naar kijken. Een deel van voetbalkijkplezier is toch samen met anderen in één huiskamer, kroeg of twittertijdlijn onder dezelfde hashtag richting een beeldscherm schreeuwen. Had ik vóór dit EK iets getweet over een vrouwenwedstrijd, dan had ik nul bijval of tegengas gekregen. Dodelijk saai, dus. Of was het omdat het niveau zo bedroevend laag was? Ik heb geen idee of dat zo is hoor, ik keek namelijk nooit, maar ik zag het wel eens in comments voorbij komen. Ik heb het weer eens geprobeerd, vrouwenvoetbal, maar het ziet er niet uit. Niet echt uitnodigend.

Lees verder op de site van Team Edgar

Kijk- en luistergeld

Het is zover: in oktober moet mijn boek af zijn. Ik ben al anderhalf jaar af en aan bezig met het schrijven van mijn sciencefictiondebuut, maar nu moet het Echt. Af. Dat is ontzettend spannend, want ik ben als de dood dat het niet goed genoeg wordt, en dat ik geen tijd meer heb om het nog achtmiljoenmiljard keer te herschrijven. Maar goed, zoals met alles: er moet een keer een streep onder, en die streep heb ik samen met mijn lieftallige redacteur Esther Hendriks (=goud waard) van De Arbeiderspers in oktober gezet.

Tot die tijd bestaat mijn leven dus uit schrijven. Omdat ik nogal van het overzicht-creëren en lijstjes-maken ben, heb ik een nauwkeurig schrijfschema gemaakt, per week en per dag. Eerst heb ik de resterende hoofdstukken (schrijven + herschrijven) verdeeld over de resterende weken, daarna heb ik een inschatting gemaakt over hoeveel woorden ik per dag moet schrijven, daarna heb ik een excelletje gemaakt in googledocs (ok dan heet het geen excel maar toch) dat precies uitrekent waar ik sta. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Deze week heb ik dus al 400 woorden “te veel” geschreven, maar dat moest ook, want vorige week was ik op vakantie op Ameland en heb ik minder geschreven dan zou moeten. Het ziet er allemaal heel rigide uit enzo, maar voor mij werkt dit. Ik doe dit met m’n to-do-lijstjes, met sporten, met alles eigenlijk.

Lees hier verder! →

interview met HUMO over Zal Ik Dan

Het is een ballade over liefde op afstand, een song over het moment dat je iemand leert kennen die er eigenlijk altijd al was. Voor de videoclip schakelden ze de hulp in van regisseur Christophe Johanns en kozen ze voor een locatie waar normaliter nooit gefilmd mag worden: de gevangenis van Beveren. De clip is deze week exclusief op onze site te zien.

Het interview en de clip staan op de site van Humo.

Tom, Johan, Aki, myself, Christophe, Jeroen.

interview met VICE over koeien & vibrators

Dit interview verscheen op de site van VICE op 7 juli 2017.

VICE: Zijn er complottheorieën waarin je gelooft?
Aafke Romeijn: Ik ben wel heel erg gefascineerd door complottheorieën. Ik volg ook op Twitter een heleboel van die complotdenkers, omdat ik het echt hysterisch grappig vind. Ik geloof niet in een soort mega-pedofielennetwerk en dat soort shit, of dat 9/11 een inside job was. Maar er zijn soms wel kleinere complottheorieën. Bijvoorbeeld als het om mezelf gaat, als ik het gevoel heb dat ik door iemand genaaid word of zo. Dan zeggen heel veel mensen: “Nee, dat is vast niet zo bedoeld.” Maar vaak heb ik dan toch gelijk. En ik geloof wel dat Joris Demmink echt iets gedaan heeft.

Wat was je eerste e-mail adres ooit? 
Die heb ik nog steeds. Dat is aafkeromeijn@hotmail.com. Ik wilde eigenlijk aafke@hotmail.com, maar die was al vergeven, zelfs in 1997. Ik heb dus ook al m’n e-mails nog. Dat is wel grappig, want als je iets willekeurigs zoekt, kom ik ook altijd weer mails tegen van tien of vijftien jaar geleden. Ik heb ook alle mappen nog die ik sindsdien heb aangemaakt. Al m’n vriendjes vanaf toen ik veertien was hebben een eigen mapje.

Lees de rest van het interview op de site van VICE.

ROME!

Drie dagen Rome! Hoezee! Ik was er al vaker geweest, maar de laatste keer was in 2008, toen ik op de heenweg mijn paspoort vergeten was en dus de helft van de trip mis liep omdat ik mijn vliegtuig miste – maar da’s een heel ander verhaal.

We kwamen zondagnacht aan, en verbaasden ons op weg naar het hotel over de taxichauffeur, die al append met 120 midden over twee rijbanen de stad door scheurde. Eerst dacht ik nog dat we met een soort maniak te maken hadden, maar toen ik om me heen keek bleek dat de taxichauffeur zich keurig hield aan de plaatselijke verkeersregels. In die zin dat die blijkbaar niet bestaan. Anarchy!

Goeiesmorgens

De eerste dag stonden we om zes uur op. “Wow vet vroeg!!” Valt mee, het ging vanzelf. Het was namelijk best wel warm, en om zes uur fikten we ons hotelbedje uit. Nou ben ik zelf echt dol op vroeg opstaan, dus ik vond het geen enkel probleem. Ook fijn: om zes uur is het nog lekker rustig op straat. We wandelden vanuit Trastevere het centrum door, maakten een uitzichtkiekje op de Suikertaart (omg Romereis-flashbacks!) en liepen van schaduw naar schaduw rennend om het Forum Romanum heen.

Forum Romanum. Waar hield jij destijds je referaat?

Lees hier verder! →

Lowlands!

Het is alweer elf jaar geleden dat ik voor het laatst op Lowlands was… ik droeg er toen voor in de Juliet, omdat ik een poëziewedstrijd had gewonnen. Waar blijft de tijd…

Dit jaar [[[tromgeroffel]]] STA IK WEER OP LOWLANDS! Weer in de Juliet, maar dit keer ga ik muziek maken. Het wordt een heel bijzonder programma, over muzikale helden, waarin ik iets geheel nieuws ten gehore zal brengen. Spannend, kortom. Ik ben heel blij en dankbaar en nog meer dingen, en heb er heel veel zin in. Zie ik je daar?

Even een zeikstukkie over Herman Brusselmans

Dit artikel verscheen op 20 juni 2017 op de site van Vrij Nederland.

In de Nieuwe Revu haalde schrijver Herman Brusselmans deze week uit naar zangeres Anouk: 

Deze blonde del weigert om de pil te slikken omdat haar kop er nog dikker van zou worden; ze gebruikt geen condoom omdat anders de binnenkant van haar flamoes naar verbrand rubber zou smaken, en voor het zingen de kerk uit vertikt ze puur uit misplaatst feminisme, zodat er in een aantal jaar tijd zes kinderen uit haar lendenen gekatapulteerd werden.

Hij oreert verder over haar zes kinderen die ‘natuurlijk’ niet van dezelfde vader zijn maar van een aantal ‘kansloze figuren’. Het is niet voor het eerst dat Brusselmans iemand affakkelt: al geruime tijd heeft hij een vaste afzeikrubriek, waar hij zogezegd ‘overschatte’ mensen rechtzet. Niemand is veilig voor wat nog het meest lijkt op een serie lange Geenstijl-comments, maar dan zonder spelfouten. 

Niemand is veilig voor wat nog het meest lijkt op serie lange Geenstijl-comments, maar dan zonder spelfouten.Al eerder was er wat ophef: Brusselmans noemde Karin Bloemen ‘zo dik dat ze de afsluitdijk zou kunnen vervangen’. Lezers en twitteraars waren verbolgen: er zou sprake zijn van seksisme. Hoofdredacteur Jonathan Ursem reageerde met een column van drie alinea’s waarin hij ‘een stelletje feministische twitteraars’ een ‘stel zure zeikwijven’ noemt, die Brusselmans valselijk van seksisme beschuldigen. Karin Bloemen wordt immers niet dik genoemd omdat ze een vrouw is, maar gewoon omdat ze dik is. Daarmee basta. ‘Hou je verongelijkte moralisme voor je’, bijt hij de zure feministen toe.

Lees verder op de site van Vrij Nederland