Live: SHOW @ Tolhuistuin

Gisteren schreef ik dat ik me eindelijk een muzikant voel. Nu is er beeld! Op het podium ziet dat er ongeveer zo uit…>>>

Ich bin ein muzikant

Gisteren zag ik een stukje uit een gesprek tussen Kim Gordon (bassist/zangeres van Sonic Youth) en Carrie Brownstein (gitarist/zangeres van Sleater-Kinney).

KG: ‘Ik vind het moeilijk om mezelf muzikant te noemen.’
CB: ‘Ik ook! Dat maakt het zo officieel. Oefen je wel eens op je instrument?’
KG: ‘Neuh. Ja, ik repeteer met de band. Maar ik heb nog nooit thuis geoefend.’

Alhoewel het verder best een suffig gesprek was, bleef dit hangen. Ik vind het ook moeilijk om mezelf muzikant te noemen. Dat is best raar: ik maak muziek sinds het moment dat ik kon zitten en met mijn vuisten op pianotoetsen kon rammen, en ik verdien er inmiddels alweer een tijdje mijn brood mee. Toch voel ik nog altijd een reserve wanneer iemand vraagt wat ik voor de kost doe. ‘Van alles’, zeg ik dan.

Lees hier verder! →

Nieuwe single: Zal Ik Dan

Ik leerde Tom Kestens (ooit Das Pop, nu gewoon Tom Kestens) kennen in Brussel tijdens een conferentie over Europese auteursrechtwetgeving. Ja, echt. Hij liet me een van zijn liedjes horen (Altijd Overal), en ik moest na een halve minuut al huilen. Heel genant, maar ook wel bijzonder. Een maand later besloten we de studio in te duiken, en maakten we Zal Ik Dan.

Een bijzonder liedje, (Mart Smeets zou zich afvragen of hij het mocht zeggen en het dan toch zeggen) over vriendschap en liefde op afstand. Over het moment dat je iemand leert kennen die er eigenlijk altijd al was, en je besluit de sprong in het diepe te wagen. Ik ben echt trots op dit nummer, en ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden.

Luister ‘m op SPOTIFYITUNESGOOGLE PLAY

…of gewoon hier.

Overasselt

Zaterdag speelde ik in mijn hometown, Overasselt. Sterker nog: ik speelde in de bieb waar ik vroeger elke week een stapel boeken ging halen. Ik kende driekwart van het publiek en het was lekker druk. Bart Nijs maakte de foto’s.

Lees hier verder! →

Deze Millennial Ging Naar Japan En Wat Ze Daar Leerde Zal Je Verbazen

Ik ging dus naar Tokio en het was awesomeballs. Ik leerde ook nog het één en ander van deze eerste verre reis, en dat wilde ik jullie natuurlijk niet onthouden!

1. Vliegtuigairco maakt je instant verkouden

Maar echt. Binnen een seconde. Vliegtuig stijgt op, airco gaat aan, BAM: neus dicht, stem kwijt. Aargh! Hoe doen zangers/zangeressen dat die om de haverklap vliegen??

2. Stadsplanning kan nog beter!

Als je in je dagelijks leven vooral heen en weer reist tussen België en Nederland zou je nog wel eens het idee kunnen krijgen dat Nederland qua opgeruimdheid en stoeptegel-organisatiegraad nr. 1 van de wereld is. Wrong! In Japan heeft werkelijk iedere 5 meter stoep een klein perkje met een houten bankje, perfect aangeharkte bloemetjes en een lampje. En als je ’s ochtends vroeg opstaat dan sta je oog in oog met een leger aan mannetjes met bezems die ervoor zorgen dat iedere openbare cm2 glimt en blinkt.

Lees hier verder! →

Tokio

We waren aan het nadenken over een clip voor mijn nieuwe single, die gaat over de lente, de zon die terugkomt, het licht dat alles verwarmt. ‘Zou Bianca niet iets kunnen maken in Tokio?’, was het idee. Japan in de lente: dat zou perfect zijn. ‘Tuurlijk wil ik een clip voor je maken’, zei Bianca, die in Tokio woont en werkt. ‘Op één voorwaarde: dat jij er ook in verschijnt.’

Opeens was ik aan het kijken naar vliegtickets naar de andere kant van de wereld. Kon dat zomaar? Man en kind een week niet zien, halsoverkop een enorme reis maken? ‘Doe het’, zei Bram. ‘Wij redden ons wel. Japan is fantastisch. Ga erheen.’ Anderhalve week geleden deed ik dus iets heel geks: ik boekte een vlucht. Zes dagen Tokio.

Lees hier verder! →

Frontvrouw #2: Britney Spears

Hit me baby… (one more time) vond ik vooral een bloedirritant deuntje waar mijn nichtje altijd dansjes op maakte. Ja, en later was het een soort running gag dat mijn huisgenoot Britneys stemmetje naadloos kon imiteren. Supergrappig als je ’s nachts stoned eieren staat te bakken in de keuken. Maar fan van Britney? Mwah, niet echt. Toxic was wel een lekker nummer, maar daar hield het mee op.

Ironisch genoeg werd ik pas fan toen Britney Spears een enorme crash maakte qua imago. Vriendinnen stuurden me lachend plaatjes van het hoofd-kaalscheer-incident, omdat ik – oh ironie – een paar maanden eerder mijn haar ook had gemillimeterd in een opwelling. Het intrigeerde me hoe de media op haar doken, als gevallen tienerster. En toen kwam ze met die comebackplaat: Blackout. Ik zette ‘m aan, ik weet al niet eens meer waarom. It’s Britney, bitch. Ik was verkocht.

Lees hier verder! →

Live: Rotown met Sef

De eerste show van mijn tourtje met Sef en Falco Benz was AWESOME. Een uitverkocht Rotown, iedereen aan het dansen en meezingen, en natuurlijk deden we samen nog even Alles Went. Er zijn nog kaartjes voor Den Haag en Amsterdam!

(foto’s door Sylvester Lobé)

Lees hier verder! →

Frontvrouw #1: M.I.A.

Mijn liefde voor M.I.A. gaat terug tot 2004, toen ik als vers zeventienjarig studentje keurig elke donderdagavond naar Pop-O-Matic in de oude Tivoli ging om urenlang te dansen en pas naar huis te gaan als het licht aanging, om een uur of vier. Ik kan een playlistje samenstellen van de klassiekers die Paul Nederveen (aka DJ St. Paul) destijds elke week draaide, en ergens in dat lijstje staat Paper Planes van M.I.A. Elke week dezelfde gebaren op de dansvloer. “All I wanna do is *pow pow pow pow* and a *ka-ching* and take your money.”

Lees hier verder! →

interview Volkskrant

Dit interview (door Daniela Hooghiemstra) verscheen in de Volkskrant op 24 maart 2017

Singer-songwriter, journalist en schrijver Aafke Romeijn is een paradox in persoon. Vrouwelijk en mannelijk, beschouwend en radicaal, cerebraal en sensitief. Haar gezin heeft haar rustiger gemaakt, zegt ze, maar haar dadendrang is des te groter. Onlangs verscheen haar nieuwe ep, Versplintering op rechts.

Wat heb je van je moeder geleerd?

‘Zappen als vrouwen in reclames de afwas doen. Zij is een typische jarentachtigfeminist. Vrouwen in haar familie hebben generaties lang gefrustreerd op Brabantse boerderijen gezeten. Zij wilde dat patroon doorbreken, maar als orkestdirigent had ze aanvankelijk moeite om haar weg te vinden. Orkesten wilden geen vrouw.’

lees verder op blendle (€)